Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Η μέρα της νοικοκυράς

Σήμερα το πρωί δεν ένιωθε καλά. Κάθε πρωί τώρα τελευταία ξύπναγε με κάποια αδιαθεσία, κάτι σα βαρυστομαχιά, σαν αναγούλα, αλλά εμετό δεν έκανε. Μέχρι σήμερα, γιατί σήμερα το πρωί και ενώ ήταν έτοιμος να λιποθυμήσει , ξέρασε όλο του το πρωινό στο πάτωμα.
Σηκώθηκε σχεδόν τρέμοντας και σκέφθηκε την πιθανότητα να ‘ναι έγκυος. Ένιωσε να τον πλημμυρίζει μια απερίγραπτη ευτυχία, ήταν το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να κάνει στην αγαπημένη του Ματίλντα.
Είχαν παντρευτεί έναν όμορφο ανθισμένο Απρίλη σ’ ένα ερημοκκλήσι στην Αμοργό. Οι δικοί του δεν την ήθελαν τη Ματίλντα γιατί ήταν φτωχιά, τον είχαν αποκληρώσει κι είχε να τους δει δυο χρόνια, αλλά η γυναίκα του ήταν εργατική και τίμια κι εκείνος την αγαπούσε και δεν του έλειπε καθόλου το πλουσιόσπιτο του κι ας ζούσε σ’ ένα διαμερισματάκι στην Κυψέλη ανάμεσα σε Πολωνούς και μαύρους γείτονες. Ήταν ευτυχισμένος δίπλα της, δεν τον πήρε για τα λεφτά του, αδιαφορούσε για την τεράστια προίκα του, απλά ήταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλον και τώρα, για φαντάσου, είχε στα σπλάχνα του το παιδί της.
Μα ας μην βιάζεται να χαρεί, έπρεπε πρώτα απ’ όλα να βεβαιωθεί. Έπρεπε να κάνει όσο γινόταν πιο γρήγορα το τεστ κοπράνων. Είχε βέβαια εδώ και κάμποσες μέρες μια καθυστέρηση στην αφόδευση αλλά δεν ήταν και σίγουρος ότι αυτό σήμαινε εγκυμοσύνη, μπορεί να ήταν από το άγχος. Ήθελε τόσο πολύ ένα παιδί.
Σε λιγότερο από μισή ώρα βρισκόταν στο μικροβιολογικό εργαστήριο με ένα ελάχιστο δείγμα πρωκτικού υγρού που κατάφερε να αποσπάσει και το παρέδιδε στον μουτρωμένο υπάλληλο. Σε δυο ώρες το πολύ θα ήξερε.
Μέχρι τότε είχε δουλειές με φούντες, έπρεπε να ετοιμάσει ένα δείπνο αντάξιο της περίστασης, περιμένοντας τη Ματίλντα από την οικοδομή. Θα της ετοίμαζε μουσακά που τον λάτρευε, ίσως και τούρτα, είχε φυλαγμένα λίγα χρήματα απ’ αυτά που του έδινε κάθε μέρα για το φαί, εκείνη έκανε και υπερωρίες για να μην του λείψει τίποτα και φυσικά ούτε ν’ ακούσει για να βγει να δουλέψει κι αυτός να βοηθήσει την κατάσταση.
Ο άντρας μου δε θέλω να δουλεύει, να βγαίνει από το σπίτι και να του βάζει χέρι η μια και η άλλη. Εγώ τη δουλειά δεν τη φοβάμαι, μπορώ να σε ζήσω, βασιλιά θα σ’ έχω.
Και πράγματι δεν είχε κανένα παράπονο και τώρα όλα θα της τα ανταπέδιδε μ’ ένα παιδάκι.
Τη φανταζόταν να κάθεται απέναντί του με το λαμπερό της χαμόγελο και το θεληματικό της πηγούνι και να τον κοιτά απορημένη.
Πες μου λοιπόν ποια είναι η έκπληξη που μού ‘λεγες;
Όχι, μετά το γλυκό
Ωωω, θα με σκάσεις...
Θα τη βασάνιζε πολύ πριν της το πει, άλλωστε τα νάζια του ήταν πάντα το δυνατό του σημείο, πάντα μ’ αυτά την κατάφερνε να κάνουν τελικά αυτό που ήθελε εκείνος.
Η αλήθεια ήταν ότι φοβόταν και λίγο, μήπως τα οικονομικά τους δεν το επέτρεπαν, μήπως είχε άλλα σχέδια εκείνη στο μυαλό της, κι αν ήθελε πρώτα να πάρουν εκείνο το αυτοκίνητο που ονειρευόταν και το κοιτούσε συνεχώς στα περιοδικά;
Έδιωξε αμέσως τις κακές σκέψεις απ’ το μυαλό του, φυσικά και θα το χαιρόταν, θα τον φιλούσε, θα τον άρπαζε στα δυνατά της μπράτσα και θα τον πήγαινε αγκαλιά στο κρεβάτι τους, έκανε άραγε ή δεν έπρεπε λόγω του μωρού;
Το τηλέφωνο, ναι ήταν το τηλέφωνο, τώρα επιτέλους θα σιγουρευτεί. Η καρδιά του πήγαινε να σπάσει, το χέρι έτρεμε αλλά η χαρά του δεν περιγράφεται, όταν άκουσε ότι ναι, ήταν τελικά θετικό, περίμενε μωρό, το μωρό της αγαπημένης του Ματίλντας.
Ήταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένος, ήθελε να φωνάξει, να το πει στον κόσμο όλο, ήταν τόσο περήφανος. Ανυπομονούσε να έρθει το απόγευμα να γυρίσει η Ματίλντα. Θα ήταν φυσικά η πρώτη που θα το μάθαινε. Ή όχι;
Ένας άνθρωπος του ήρθε αμέσως στο μυαλό, ο μόνος που θα καταλάβαινε την ευτυχία αλλά και την αγωνία που τον έτρωγε τούτη την άγια στιγμή που θα τη θυμόταν για πάντα στη ζωή του και θα την διηγιόταν και στο γιο του, γιατί δεν το συζητούσε γιο θα έκανε. Ο μόνος άνθρωπος που ήξερε τι θα πει να κουβαλάς μια ζωή στα σπλάχνα σου, μια ζωή που είναι η ένωση η δικιά σου με την καλή σου. Πόσο αυτό αλλάζει και καθορίζει τη ζωή σου. Σχημάτισε αμέσως, σχεδόν τρέμοντας, έναν αριθμό στο τηλέφωνο.
Πατέρα, εγώ είμαι...

Όταν ο Σοφοκλής έφερε το διήγημα αυτό στην ομάδα η βασικότερη αντίρρηση ήταν ότι είναι επιφανειακό κι εξυπνακίστικο. Εκείνος πάντως πιστεύει πως αξίζει τον κόπο να δει κανείς, ότι το να φέρνεις παιδιά στον κόσμο γεννώντας τα, αναγκαστικά καθορίζει σε πολλά σημεία και την κοινωνική σου συμπεριφορά. Όλα λοιπόν θα μπορούσαν να είναι αλλιώς.

13 σχόλια:

  1. Καλά ε; Πολύ φεμινιστικό! Θα έπρεπε να λέγεται "Η εκδίκηση των γυναικών". Έξυπνο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν κατάλαβα καλά η ιδέα είναι οτι άν ο άντρας γεννούσε τα παιδιά, όλα θα ήταν διαφορετικά.

    Εδώ όμως εν τέλει τίποτα δεν είναι διαφορετικό, απλα όπου γυναίκα βάζεις άντρας κι αντιστρέφεις μερικά στερεότυπα: Ο άντρας μαγειρεύει και περιμένει στο σπίτι, η γυναίκα δουλευει στην οικοδομή, ανησυχεί για τα οικονομικά και διαβάζει περιοδικά με αμάξια. Οκ!
    Ίσως αν το διήγημα ήταν μεγαλύτερο κι έφτανε μέχρι της στιγμή της γέννας, κάτι να γινόταν. Αλλά εδω έχουμε μόνο τις στιγμές της διαπίστωσης και της ανακοίνωσης.

    Κι εδώ είναι η ένσταση μου:
    Η ζωη του άντρα έτσι κι αλλιώς αλλάζει και καθορίζεται οταν μαθαίνει οτι θα αποκτήσει παιδί. Η ευτυχία, η περηφάνεια, η αγωνία, παίζουν έτσι κι αλλιώς, δε χρειάζεται να το γεννήσει ο ίδιος για να τα νιώσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ενδιαφέρουσα παρατήρηση fb. Περιμένω την απάντηση του Σοφοκλή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Θα διαφωνήσω με τον fb.Το ζήτημα δεν είναι η πλήρης αντιστροφή των ρόλων, αλλά η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ των ρόλων. Οπότε η ταύτιση με το συναίσθημα του ΑΤΟΜΟΥ (PERSONAE)στο κείμενο δεν είναι ασφαλές κριτήριο για την αισθητική του απόλαυση. Άλλωστε αυτό δεν ισχύει για την Τέχνη, γενικότερα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. το θέμα είναι να ζήσουμε σαν άνθρωποι κι όχι σαν άντρες ή γυναίκες ή γκέυ και να χαρούμε την έλευση ενός νέου ανθρώπου στη ζωή σαν τέτοια και όχι σαν κοινωνική επιβράβευση μιας νομιμοποιημένης σεξουαλικής απόλαυσης που εξασφαλίζει απλά τις συμβάσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @flamencologio δεν κατάλαβα σε τι διαφώνησες.

    @sofoklis πιστευεις οτι αυτο προκυπτει καπου απο το κειμενο?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Θα ήθελα να προκύπτει από την υπερβολή και τη διακωμώδηση των κλισέ. Τώρα τι πέτυχα φίλε μου είναι άλλη ιστορία που γράφεται από άλλους με ευπρόσδεκτα σχόλια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Aγαπητέ fb,
    Υποθέτω πως διέκρινες στο κείμενο του Σοφοκλή μια ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΡΟΛΩΝ. Ενώ το κείμενο του Σοφοκλή- πιστεύω- σκόπιμα παραμένει στο στάδιο της διαπίστωσης/ανακοίνωσης και δεν περνά στο στάδιο της γέννας, γιατί τότε θα επρόκειτο για επιστημονική φαντασία. Οπότε η διαφωνία μου είναι πως τη grotesque αντιστροφή ρόλων που προτείνει ο Σοφοκλής εσύ την εκλαμβάνεις ως πρόταση ανάληψης "θηλυκών" ρολων από τον άντρα και τ΄ανάπαλιν, και σ' αυτό το σημείο σχολιάζεις: κατά λέξιν: " Η ζωη του άντρα έτσι κι αλλιώς αλλάζει και καθορίζεται οταν μαθαίνει οτι θα αποκτήσει παιδί. Η ευτυχία, η περηφάνεια, η αγωνία, παίζουν έτσι κι αλλιώς, δε χρειάζεται να το γεννήσει ο ίδιος για να τα νιώσει"
    Μα όταν εμφανίζονται τα (κοινωνιογενή) αυτα συναισθήματα της περηφάνειας (ιδιοκτησίας, προέκτασης του εαυτού του γεννήτορα), ευτυχίας ("για τη νέα ζωή που έρχεται στον άθλιο τούτο κόσμο;") και αγωνίας ( για την πιθανή διακύβευση της ακεραιότητας αυτής της νέας ζωής), τότε τι σημασία έχει άν θα τα βιώσει ο γεννήτορας άντρας ή η γεννήτωρ γυναίκα; Το ζήτημα είναι με χιούμορ κανείς να σβήσει ( με ΓΟΜΟΛΑΣΤΙΧΑ) τις σοβαροφανείς διαστάσεις της πατρότητας/μητρότητας και να βιώσει τη χαρμολύπη που θάπρεπε να παράγει το ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΝΕΞΗΓΗΤΟ αυτό γεγονός της επί γης εμφάνισης ενός ακόμη ταλαίπωρου ανθρώπου! Αυτό δεν επισύρει και κλάμα μαζί με το χαμόγελο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @flamencologio Ρωτας τι σημασία έχει αν θα τα βιώσει ο άντρας ή η γυναίκα: Kαμία σημασια, συμφωνώ. Κι επίσης συμφωνώ με τον @sofoklis να χαρούμε την έλευση ενός νέου ανθρώπου στη ζωή, ασχέτως φύλλου. Όλα αυτά ανήκουν σε μια ευχάριστη γενική συζήτηση, που προσωπικά δε μου προέκυψε μέσα απο το κείμενο. Αν ο συγγραφέας θέλει να κλείσει το μάτι στον αναγνώστη προς αυτή τη κατεύθυνση, θα πρέπει να τα εντάξει όλα αυτά κάπως.

    Η παρατήρησή μου άλλωστε στο πρώτο σχόλιο ήταν πως έτσι κι αλλιώς τα βιώνουν κι οι δύο, δε χρειάζεται να αντιστρέψουμε τους ρόλους για να πούμε πως "όλα θα ήταν διαφορετικά"
    Πως μου ρθε αυτό με την αντιστροφή ρόλων? το βγαλα απ τη κοιλιά μου? οχι.

    Πριν το διήγημα προηγείται μια περιγραφή που την εξέλαβα ως κείμενο προθέσεων του συγγραφέα, λέει
    **(σύμφωνα με το σοφοκλή) αξίζει τον κόπο να δει κανείς, ότι το να φέρνεις παιδιά στον κόσμο γεννώντας τα, αναγκαστικά καθορίζει σε πολλά σημεία και την κοινωνική σου συμπεριφορά. Όλα λοιπόν θα μπορούσαν να είναι αλλιώς**

    Σε αυτἠ την ασυνήθιστη ιστορία, δεν γεννάει η ματίλντα όπως πολλοί θα περίμεναν, γενάει ο άντρας (λέγοντας άντρας δεν υπονοώ ούτε προτείνω κάποιον ρόλο, θελετε ο τύπος, ο μάγκας? ο έτσι? ο αυτός? ονομα δεν έχει πάντως) παίρνει τηλέφωνο "τον μόνο που θα καταλάβαινε την ευτυχία αλλά και την αγωνία", τον πατέρα του. Έναν άλλο άντρα δηλαδή που έχει γεννήσει, άρα ξέρει πως είναι.
    Συνεπώς δεν νομιζω οτι "εξέλαβα" λανθασμένα κάποια αντιστροφή ρόλων, αυτή είναι προφανής.

    Eνδεχομένως να με παραπλάνησε η περιγραφή πριν το διήγημα, μελλοντικά νομίζω θα ήταν καλύτερα (πρόταση) η περιγραφή να ακολουθεί το κείμενο, ώστε πρώτα να διαβάζεις, μετά να μαθαίνεις τα συμπεράσματα των υπολοίπων.

    φιλικά πάντοτε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. fb,

    Σαν να έχεις δίκιο σε ό,τι αφορά την πρόταση ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ, ώστε να μην προϊδεάζεται ο αναγνώστης. Νομίζω, πάντως, ότι λέμε το ίδιο πράγμα με άλλο τρόπο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. ΣΩΣΤΟ το περί σχολίων μετά το κείμενο, άλλωστε έχει ήδη συζητηθεί δια ζώσης, ευχαριστώ fb.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Η περιγραφή πρέπει να πηγαίνει μετά, είναι απαραίτητο αυτό γιατί χάνονται οι πολλαπλές αναγνώσεις και καθοδηγείται ο αναγνώστης.
    Προτείνω να το αλλάξετε όλοι στα κείμενα που έχετε δημοσιεύσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή